Ziet jouw ex je niet_

Ziet jouw (ex)partner jou niet?

Is de liefde voor jezelf groter, dan de liefde voor de ander? En is dat de reden dat jullie uit elkaar gaan?

Soms kom ik in de praktijk mensen tegen die gescheiden zijn, of uit elkaar gaan, niet omdat de liefde er niet meer is voor de ander. Maar omdat de liefde voor zichzelf groter is.
Waarbij blijkt dat verschillen in karakter, of vaardigheden zoveel uit elkaar liggen dat het niet lukt om met de ander samen te blijven zonder daar zelf heel veel last van te hebben.
En die verschillen worden vaak uitvergroot wanneer er schaarste is.

Wanneer je zelf goed in je vel zit, alles gaat je voor de wind. Je hebt veel energie en bent tevreden met je leven. Dan is het gemakkelijker om de gaten dicht te lopen van de ander.
Dan is het minder vervelend en heeft het minder impact wanneer de ander iets niet goed kan. En zo gaat het dan vaak over en weer. Jij laat waarschijnlijk dingen liggen, die de ander oppakt. Het wordt pas echt lastig wanneer je zelf moe bent.
Wanneer je het zelf maar net redt. Wanneer je in de spiegel kijkt en jouw eigen spiegelbeeld niet meer herkent. Wanneer je ontevreden bent met (een deel van) jouw eigen leven. Kortom wanneer jouw behoeften niet vervuld worden.

Misschien ook interessant

Lees hier verder over soortgelijke onderwerpen

Een voorbeeld uit de praktijk

"C: Ik kan geen co-ouderschap afspreken. Ik kan mijn kinderen niet zolang missen. En bovendien maakt hij er vaak een potje van.  Nee, om het weekend mogen de kinderen naar hem toe. Anders loopt het allemaal mis.

M: Jeetje dat zijn een hoop zorgen....

C: Hij vergeet ze dingen mee naar school te geven en hij vindt zijn werk belangrijker. Dat is altijd zo geweest. Waarom zou dat nu ineens veranderen. Ik heb jarenlang gevraagd of hij minder wilde gaan werken. Nu kan het ineens wel. Hij is er nooit voor mij geweest, alles kwam op mijn schouders terecht. Hij is een sloddervos, maakt nooit wat schoon. Ik geloof nooit dat hij een hele week voor de kinderen kan zorgen. Hij kan niet eens koken."

 

Maakt jouw (ex) partner er een potje van?

Volg de online ONS training en leer jezelf beschermen tegen negativiteit

Dat het niet gaat zoals je wilt, is niet het einde van de wereld

Een tekort kun je best even dragen. We zijn allemaal behoorlijk veerkrachtig. Maar wanneer een tekort chronisch wordt, of heel lang aanhoudt dan komen we vaak in problemen.

Het gaat dan niet meer over willen, maar vaak over kunnen. Omdat we zelf een tekort hebben, is er niet zoveel te geven. Wanneer de ander dan toch blijft vragen (en dat kan ook betekenen dat iemand gewoon zijn of haar aandeel niet oppakt), raakt de relatie vaak uit balans. Dat kan ook niet anders, wanneer de balans bestaat uit 2 personen, dan gaat het al snel mis wanneer een van beide zelf niet in balans is.

Die tekorten zijn herkenbaar voor heel veel ouders. Want kinderen hebben vraagt heel veel van ons. We zijn ineens niet meer in de positie om altijd bezig te zijn met het vervullen van onze eigen behoeften. Je hebt immers de zorg en de verantwoordelijkheid voor je kind.

Soms wordt de behoefte om een goede ouder te zijn,  boven onze eigen behoefte gesteld. En dan zijn er nog al die meningen, oordelen en normen waar we aan moeten voldoen. Keuzes die we moeten maken. We starten met slaaptekort als de baby is geboren en gaan van weinig slaap, geruisloos over in een ratrace (natuurlijk niet iedereen, maar voor veel ouders is dit herkenbaar). Schipperen tussen huishouden, de kinderen, sporten, gezond eten, in sommige huishoudens werk, geldzorgen en ga zo maar door. En waar ben jij dan? Met wat jij wilt, jouw ambities? Jouw wensen?

kindercoach

Een voorbeeld uit de praktijk

"M: Wat zou er gebeuren als hij niet voor de kinderen zorgt, zoals jij dat zou doen?

C: Dan gaat het straks niet goed met de kinderen. Dan voelen zij zich niet geliefd. Of veilig. Ik wil dat zij zo min mogelijk last hebben van de scheiding. Ik ben bang dat ze achter raken op school, of niet lekker in hun vel komen te zitten. Wie weet wat er allemaal kan gebeuren.

M: Ja dat zijn allemaal nare dingen. Je wilt dat de behoeften van de kinderen worden vervuld. Dat zij zich veilig voelen en zij zich goed kunnen ontwikkelen. Laten we het zo meteen hebben met elkaar over de behoeften van de kinderen. Dan kijken we of jullie dezelfde dingen belangrijk vinden (behoeften) en hoe dat kan worden ingevuld (strategie=manier waarop).

Misschien is het ook interessant om eens te kijken hoe jij je voelt, welke behoefte er bij jou niet wordt vervuld als jouw (ex) partner het niet goed doet met de kinderen"

 

Vaak redden we het maar net zelf

In de avond ploffen we neer en zijn we blij dat we weer een dag erop hebben zitten. Je wordt niet gezien. En misschien heb je het gevoel dat dat maar beter is ook. Want deze versie van jezelf ben je niet altijd even blij mee.  Je wordt voor lief genomen. Soms lijkt het alsof de partner er veel  beter mee om kan gaan. Die kan wel voor zichzelf zorgen. Of in sommige gevallen heeft die het net zo zwaar (wel of niet zichtbaar).

En dan begint het…. We hebben vaak niet geleerd hoe we om hulp kunnen vragen. Hoe we echt over kunnen brengen wat we voelen en wat onze behoeftes zijn. We worden niet gehoord. Of in sommige gevallen vragen we wel, soms komt dat eruit als boosheid, of in verwijten. Er zijn maar weinig mensen die de werkelijke boodschap uit verwijten en boosheid kunnen filteren. De reactie die jij krijgt op jouw verwijt is waarschijnlijk precies het tegenovergestelde van waar je naar op zoek bent.  We hebben vaak te maken met schaamte (anderen redden het wel, dan ben ik vast zwak). Of soms weten we niet eens wat er nou voor behoefte schuil gaat achter al die pijn. Bovendien kun je alleen vragen om wat je nodig hebt, als je weet wat je nodig hebt. Datzelfde geldt voor grenzen aangeven.

We voelen ons alleen

We worden niet gezien en gehoord en we zijn moe. Energie raakt op en we gaan praten in verwijten. En of we nou wel of niet gelijk hebben en onze verwijten terecht zijn, meestal helpen ze ons niet om te krijgen wat we nou zo graag willen. Denk er maar aan dat iemand roept dat er ook wel eens een bedankje af kan. Dat die het ook wel eens leuk vindt om een bos bloemen te krijgen en de partner een dag laten met bloemen aan komt. "Ja, nu hoeft het al niet meer. Het is niet spontaan, komt niet uit jezelf." Het gaat namelijk niet om die bloemen. Het gaat om de behoefte erachter. (geliefd voelen, gezien worden en ga zo maar door).

Soms zijn de behoeften niet met elkaar verenigbaar en besluiten mensen te gaan scheiden. Wanneer mensen twijfelen of uit elkaar gaan de juiste keuze is, vraag ik altijd eerst of ze echt duidelijk hebben welke behoeften er zijn, en of er echt geen manieren te bedenken zijn hoe die te vervullen zonder te scheiden. Daar komen soms verrassende antwoorden op.

En wanneer blijkt dat mensen echt goed weten wat de behoeften zijn, geprobeerd hebben dit bij elkaar te brengen en elkaar minder verwijten, dan merk je dat een scheiding soepeler verloopt. Want door boosheid en verwijten reageren we alleen maar op symptomen en is het minder makkelijk tot oplossingen te komen. Maar wanneer je uit elkaar gaat omdat de liefde voor jezelf groter is dan de liefde voor de ander en de behoeften niet verenigbaar zijn. Dan kun je (hoe pijnlijk soms ook) gaan werken aan het inrichten van het het vervolg van jouw leven.

 

Is dit herkenbaar voor je en wil je er ook iets aan doen? Je kunt online aan de slag met de ONS training, of een afspraak maken bij een Kids First Mediator bij jou in de buurt. Maar misschien lukt het ook al om een eind te komen, door het lezen van onze blogs.

Een voorbeeld uit de praktijk

"C: Behoefte bij mij? Wat bedoel je?

M: Nou, wat zou het over jou zeggen, als hun vader het niet goed zou doen met de kinderen? Of als hij het niet zo zou doen als jij? En wat zegt het over jou als het 'mis gaat' met de kinderen?

C: Nou daar moet ik ze natuurlijk tegen beschermen. Ik ben hun moeder.

M: Hmm....

C: Ja, ik kan ze natuurlijk niet tegen alles beschermen. Maar wel hier tegen. Ik doe natuurlijk ook niet alles goed. Maar ze op tijd op school krijgen, en dat ze dan alles mee hebben is wel het minste. Ik weet ook wel dat dat geen garantie is dat alles goed komt met ze. Maar ik wil gewoon dat ze het goed hebben. Hij kan gewoon niet regelen.

M: En wat zou het over jou zeggen, als je kinderen het moeilijk hebben?

C: Dan heb ik gefaald als moeder. Dan is het enige wat ik goed moest doen, mislukt. De rest is al mislukt. Mijn huwelijk, mijn carrière... Niets loopt zoals ik het wil.

M: En wat is dan de behoefte daarachter? Hoe voelt het als het wel lukt. Als je wel slaagt om een goede moeder te zijn.

C: Dat voelt goed. Dan heb ik rust.

M: Dus je hebt behoefte aan rust. Zou je dan zeggen dat je jezelf kunt respecteren (respect), dat je gerustgesteld bent, dat je waardering hebt voor jezelf. Misschien ook wel van anderen waardering krijgt? Dat je je gezien voelt? Of misschien dat het gaat om liefde te kunnen ervaren?

C: Ja liefde! En ik denk dat het toch wel gaat om waardering. Falen is toch gênant. Je wilt gewoon... ja.... dat mensen... je... toch hoog hebben zitten. Ja misschien dan toch waardering of respect. En eigenlijk nog meer van mezelf dan van anderen denk ik.

 

 

HET KIND CENTRAAL

Wil jij het ook goed regelen voor jezelf en je kind? Geen zorgen, wij zijn er voor je!

Geschreven door:

Danique Schoorl

Oprichter/Mediator
Noord-Holland
Alkmaar - Amstelveen
085-1304444
danique@kidsfirstmediation.nl
(Kinder)coach
Financieel echtscheidingsadviseur i.o.
Gespecialiseerd mediator
Afspraak maken